Częściowa lub całkowita utrata umiejętności posługiwania się językiem, spowodowana uszkodzeniem odpowiednich struktur mózgowych u człowieka, który uprzednio już te czynności opanował.

Objawy afatycznych zaburzeń mowy i stopień zakłócenia procesu porozumiewania się mogą być różne, w zależności od lokalizacji uszkodzenia mózgu oraz od stopnia głębokości i rozległości uszkodzenia.

Przyczyną 75-80% wszystkich typów afazji są udary mózgowe.

Udarem nazywa się nagłe wystąpienie cech ogniskowego uszkodzenia centralnego układu nerwowego na tle zaburzeń krwi w jego obrębie. Zaburzenia te (udary) mogą być dwojakiego rodzaju. Na skutek niedrożności naczynia krwionośnego dochodzi do niedokrwienia pewnego obszaru mózgu (udar niedokrwienny; zawał mózgu), albo z powodu pęknięcia tętnicy dochodzi do wynaczynienia krwi, która rozlana powoduje uszkodzenie tkanki mózgowej (udar krwotoczny; krwotok mózgowy).

Inną częstą przyczyną afazji w podeszłym wieku jest choroba Alzhaimera

Schorzeniami wywołującymi afazję u młodych dorosłych są najczęściej pourazowe uszkodzenia mózgu (np. w wypadkach komunikacyjnych) oraz nowotwory układu nerwowego.