Dzieci z obciążonym okresem ciążowo – okołoporodowym są zwykle zaliczone do odpowiednich grup dyspanseryjnych i otoczone szczególną opieką pediatry i specjalistów oceniających i wspomagających ich rozwój psychofizyczny. U wielu noworodków, niemowląt i małych dzieci obserwowane są także różnego rodzaju zaburzenia funkcji, nie zawsze związane ze stałym uszkodzeniem ośrodkowego układu nerwowego (o.u.n.) lub zmysłów. Znaczna część tych dzieci, jeśli nie uzyska wcześnie pomocy, to w swoim dalszym rozwoju ma trudności z realizacją kolejnych etapów różnych umiejętności. Wiele z tych dzieci wymaga między innymi wspomagania kształtowania funkcji warunkujących rozwój mowy. Do logopedy jednak w większości przypadków kierowane są wówczas, kiedy nieprawidłowo mówią.

Praca logopedy bowiem postrzegana jest przez specjalistów kierujących dzieci oraz rodziców, a w znacznej mierze niestety przez samych logopedów także, jako korekcyjno – wyrównawcza.

Logopeda badając noworodka z obciążonym okresem ciążowo – okołoporodowym, już poprzez ocenę przygotowania i zdolności do przyjmowania pokarmu, z dużym prawdopodobieństwem może ocenić możliwości dziecka  do rozwoju mówienia, jako prostej pochodnej funkcji pokarmowych. Najważniejszymi wskaźnikami  dojrzałości noworodka do karmienia są odruchy:

• Wargowe – oceniając je wnioskujemy o dojrzałości noworodka. Niskie napięcie mięśnia okrężnego ust sprzyja nawykowemu, od urodzenia oddychaniu przez usta, częstszym infekcjom układu oddechowego, wadom zgryzu i trudnościom w artykulacji głosek wargowych.
• Ssania – jest istotny dla przyjmowania pokarmu, a jego poziom wykształcenia się wskazuje na siłę i sprawność mięśni narządu niewątpliwie najważniejszego przy artykulacji, czyli języka. Brak odruchu ssania, to przede wszystkim zaburzenie procesu karmienia. Obniżona sprawność języka i warg uniemożliwia „zabawy ruchowe” aparatem artykulacyjnym, które są przedwstępną fazą gaworzenia tworzącego wewnętrzne wzorce ruchowe ważne dla artykulacji. Na dalszych etapach rozwoju obserwujemy trudności z żuciem, połykaniem, artykulacją, oddychaniem przez usta oraz powtarzają się infekcje dróg oddechowych i powstaje wada zgryzu.
• Wygórowany odruch kąsania – często utrudnia matce karmienie piersią. Dziecko mocno zaciskając dziąsła na brodawce sutka boleśnie ją rani. Przetrwały wygórowany odruch po 4 miesiącu życia w znacznej mierze opóźnia pojawianie się gaworzeniowych kompleksów: pa,  ba,  ma,  poprzez niemożność swobodnych zmian układów warg i szczęk od ich zwarć do otwarcia.

Rozważając problem wczesnej terapii logopedycznej, należy postrzegać ją jako przygotowanie dziecka do porozumiewania językowego poprzez  kierowanie kształtowaniem funkcji biologicznie i funkcjonalnie wcześniejszych i ważniejszych dla życia.

Logopeda więc w relacji z dzieckiem zagrożonym zaburzeniami procesu karmienia i mowy, to nie nauczyciel wymowy, a specjalista czuwający nad rozwojem psychosomatycznym i rozwojem werbalnej komunikacji dziecka w aspekcie tworzącym podstawy rozwoju mowy.