KOMPLEKSOWA OPIEKA NEUROLOGOPEDYCZNA OBEJMUJE DIAGNOZĘ I TERAPIĘ:

• Afazji
• Dyslalii
• Dysartii
• Opóźnienia rozwoju mowy
• Jąkania
• Komunikowania się osób z autyzmem
• Komunikowania się osób z upośledzeniem umysłowym
• Schizofazji
• Profilaktyka niemowląt z ciąży ryzyka
• Wystawianie opinii logopedycznych

AFAZJA – (st.- gr. Aphates – osoba niemówiąca) to nabyte zaburzenie lub utrata zdolności językowych w następstwie różnego rodzaju organicznych uszkodzeń mózgu. Najczęściej występuje u pacjentów z uszkodzeniem lewej półkuli mózgu na skutek udaru, urazu, choroby zwyrodnieniowej mózgu lub innej patologii tkanki mózgowej. Chory z afazją posiadał przed chorobą normalne zdolności językowe odpowiednie do jego wieku, wykształcenia, wykonywanego zawodu, statusu społecznego itd. Wskutek choroby czy urazu te w pełni rozwinięte zdolności uległy zakłóceniu, mniejszemu lub większemu zaburzeniu albo zostały utracone.
Przyczyną 75 – 80% wszystkich typów afazji są udary mózgowe. Udarem nazywa się nagłe wystąpienie cech ogniskowego uszkodzenia centralnego układu nerwowego na tle zaburzeń krwi w jego obrębie. Zaburzenia te (udary) mogą być dwojakiego rodzaju. Na skutek Niedrożności naczynia krwionośnego dochodzi do niedokrwienia pewnego obszaru mózgu (udar niedokrwienny; zawał mózgu) albo z powodu pęknięcia tętnicy dochodzi do wynaczynienia krwi, która rozlana powoduje uszkodzenie tkanki mózgowej (udar krwotoczny; krwotok mózgowy).
Inną przyczyną afazji w podeszłym wieku jest choroba Alzhaimera. Schorzeniami wywołującymi afazję u młodszych dorosłych są najczęściej pourazowe uszkodzenia mózgu (np. w wypadkach komunikacyjnych) oraz nowotwory układu nerwowego.

DYSLALIA – zaburzenia artykulacyjne, zaburzenia wymowy, wady artykulacyjne, ogólnie mówiąc – nieprawidłowa realizacja dźwięków mowy.

DYSARTRIA – zaburzenia mowy wynikające z uszkodzenia ośrodków i dróg unerwiających narządy mowy. W skutek uszkodzeń – o różnym stopniu i rozległości – powstają zakłócenia w napięciu mięśni biorących udział w akcie mowy, co powoduje zaburzenia kontroli i koordynacji czynności tychże mięśni. Zaburzenia te dotyczą m.in. osób z mózgowym porażeniem dziecięcym, osób z chorobą Parkinsona i stwardnieniem rozsianym.\

OPÓŹNIONY ROZWÓJ MOWY – występuje wówczas, gdy proces kształtowania i rozwoju mowy we wszystkich, bądź w niektórych aspektach ulega opóźnieniu i przebiega niezgodnie z normą przewidzianą dla danej grupy wiekowej. O opóźnieniu rozwoju mowy mówi się wówczas, gdy jest ono rezultatem indywidualnego tempa i rytmu rozwoju, lecz również wtedy, gdy jest ono konsekwencją poważnych zaburzeń rozwoju, tj. np. upośledzenie umysłowe, czy głuchota.

JĄKANIE – przerwa w normalnym rytmie mowy, podczas której jąkający dokładnie wie, co chce powiedzieć, ale w tym momencie nie jest zdolny do wypowiedzenia tego w łatwy sposób z powodu mimowolnych powtórzeń, przeciągania lub przerywania wypowiadanej głoski lub sylaby. Zaburzenie płynności mówienia o podłożu wieloczynnikowym.

SCHIZOFAZJA – termin używany do określenia charakterystycznego dla schizofrenii rozkojarzenia mowy i to zarówno w odniesieniu do dzieci, jak i dorosłych.

PROFILAKTYKA NIEMOWLĄT Z CIĄŻY RYZYKA – u wielu noworodków, niemowląt i małych dzieci obserwowane są różnego rodzaju zaburzenia funkcji, nie zawsze związane ze stałym uszkodzeniem układu nerwowego lub zmysłów. Znaczna część tych dzieci, jeśli nie uzyska wcześniej pomocy, to w dalszym rozwoju ma trudności z realizacją kolejnych etapów różnych umiejętności. Wiele z tych dzieci wymaga m.in. wspomagania kształtowania funkcji warunkujących rozwój mowy. Do logopedy jednak w większości przypadków kierowane są wówczas, kiedy nieprawidłowo mówią.
Wczesna terapia logopedyczna ma na celu przygotowanie dziecka do porozumiewania językowego poprzez kierowanie kształtowaniem funkcji biologicznie i funkcjonalnie wcześniejszych i ważniejszych dla życia (proces karmienia).